.

Vrijdag 15 juni, Victor (een bijna spookstad)

Het is hier al heel lang droog, de mensen hier smachten naar regen en overal zie je waarschuwingsborden voor bosbrand, vanaf maart is er al geen regen van betekenis meer gevallen.  De laatste dagen is er alleen al in Colorado 17.000 hectare bos door brand verwoest. Het warme weer en de hevige wind hebben de vlammen doen aanwakkeren. Honderden brandweermannen zijn in de weer om de branden te bestrijden.

Het weer begint wel wat te veranderen, in de middag begint het steeds bewolkt te worden maar als we ’s morgens opstaan is het weer helder.

Zo ook vanmorgen, we konden weer heerlijk in de zon ontbijten aan de picknicktafel voor onze cabin. 

Na het ontbijt reden met de auto naar de berghelling die boven Victor ligt, hier bevonden zich begin 20e tientallen goudmijnen, nu zijn er nog slechts restanten van deze mijnen te zien. Vanaf de parkeerplaats is er een wandelroute langs diverse oude vervallen goudmijnen, de Vindicator Valley Trail. Het pad waarop wij liepen was vroeger de spoorbaan die langs de mijnen liep. En vervallen waren ze, deze oude goudmijnen, zo liepen we langs verroeste stellages, ingezakte kantoren, en zelfs nog 2 dynamiet bunkers. Niet alle goudmijnen waren even productief, sommigen werden na een paar jaar alweer gesloten en andere pas na tientallen jaren. De grootste mijnen, althans aan de ruïnes te zien, waren de Vindicator- en de Theresa mijn. 

Na ruim een uur waren we weer bij de auto en ons volgende doel was de American Eagles Scenic overlook, gelegen op bijna 3300 meter. Hiervoor moesten we de open luchtmijn doorkruizen en 2 keer moesten we de rijbaan van de monstertrucks oversteken. Goed uitkijken want ze stoppen niet. Om in zijn cabine te komen moet de chauffeur 3 trappen op, ze zijn echt ongelooflijk groot.

Boven op de top aangekomen hadden we een mooi uitzicht op de omgeving en op de mijn. Leuk om te zien hoe daar gewerkt wordt maar het landschap wordt er niet bepaald fraaier op.

Op de top was ook nog een oude goudmijn met een kantoor en een smederij. Nadat we alles bekeken hadden reden 

we naar Victor.

Victor is net als Cripple Creek een oud mijnstadje, maar dan in een deels verlaten en vervallen toestand. We slenterden door de stad en ontdekten nog een paar antiek winkeltjes en kruidenierszaken, grocery stores, uit een lang vervlogen verleden. We liepen een winkel binnen, zagen een oud interieur en een antieke toonbank, en hoorden een belletje waarop vervolgens iemand van boven de trap kwam aflopen om ons te helpen. 

De mensen hier zijn heel vriendelijk en blij met elke toerist die hun stadje komt bezoeken.

Overal zagen we verlaten winkels, hotels en huizen. Een oud ijzerboer kan hier zijn hart ophalen, de hele omgeving lag vol met oude machines, afkomstig uit de mijnbouw, en oude autowrakken.

Na een rondje door de stad hadden we het hier wel bekeken en reden we terug naar de camping, tijd voor een middagmaal.

Geke zorgde voor een verassing door een zelfgemaakte aardappelsalade op te dienen, alles vers en de aardappelen en eieren gekookt in de waterkoker.

De aardappelen en eieren had ze gisteravond al gekookt en voorzien van een heerlijke Ranch dressing gekocht bij Walmart. Nog wat tomaten en komkommer erbij en natuurlijk een koud pilsje en zo konden we heerlijk eten. 

Na onze middagpauze, we hebben tenslotte vakantie, hebben we nog een wandeling gemaakt. Op de terugweg kwamen we bij de receptie langs waar een aantal kolibries ons trakteerde op wonderlijke acrobatische kunstjes, prachtig om te zien.